Direct naar het hulpmiddel
Meer
NLTaal

Hetzelfde hulpmiddel opent in de taal die je kiest en begint opnieuw: wat je hier hebt getypt, gaat niet mee.

Plan voor rust en herstel

Dit hulpmiddel heeft JavaScript nodig om je blad te maken. Zonder JavaScript kan niets op deze pagina er een maken.

De korte versie om op papier te schrijven: Het plan hangt niet af van deze pagina. Schrijf op papier eerst wat je doet voor de veiligheid, dan een steun die je kind al accepteert, je grens in een paar woorden, iemand die het van je kan overnemen en hoe je die persoon bereikt (als er zo iemand is), en het signaal dat professionele of dringende hulp nodig is. Bij direct gevaar neem je nu contact op met de hulpdiensten van de plek waar de persoon in gevaar is, of, als het om een kind gaat, met de instantie voor kinderbescherming van die plek. Bij een medisch noodgeval bel je het noodnummer van de plek waar de persoon is die hulp nodig heeft. Stel dat telefoontje niet uit om eerst een kaart af te maken.

Eerst dit: wat gebeurt er nu?

Antwoord voor dit moment, niet voor hoe het meestal gaat.

Pas als je hebt geantwoord, gaat de rest van deze pagina open.

Nog niets bewaard

Als er nu een moeilijk moment is

Tijdens een moeilijk moment vul je niets in, dus dit deel vraagt je niets. Haal weg waarmee iemand gewond kan raken, of haal je kind daar weg, voordat je probeert te praten. Bestaat er al een kaart, op papier of op dit apparaat, lees dan die: daar staan je eigen regels op in plaats van algemene. De vragen op deze pagina zijn iets voor een rustig uur, en dit is geen rustig uur.

Je eerste stap voor de veiligheid

Die komt vóór alle woorden: maak eerst de ruimte veilig, en zorg dan voor minder geluid en minder eisen.

Wat je als eerste doet: haal weg waarmee iemand gewond kan raken, of haal je kind daar weg, en verander dan de ruimte. Bijvoorbeeld: de andere kinderen gaan naar een andere kamer, de televisie gaat uit, je gaat samen met je kind naar de gang.

Wat helpt meestal?

Alleen wat bij jouw kind echt heeft gewerkt, niet wat zou moeten werken. Kies er hoogstens vier. Wat het ene kind kalmeert, maakt het andere juist onrustig, dus als wat helpt met prikkels te maken heeft, schrijf het dan in je eigen woorden op in plaats van het in de lijst te zoeken.

Wat eerder echt heeft geholpen

Je grens in een paar woorden

Eén korte zin, of een gebaar of een afbeelding als je kind dat beter begrijpt, elke keer op dezelfde manier gebruikt. Hij is voor je kind, en ook voor jou: een grens die je al hebt gekozen, kun je nog aangeven als je niets meer over hebt.

Kort, rustig en geen vraag, in minder dan tien woorden. De zin houdt de grens vast zonder de redenen opnieuw uit te leggen, en vraagt op dat moment niets van je kind. Begrijpt je kind een gebaar, een beweging of een afbeelding beter dan woorden, schrijf dan dat op.

Niet verplicht. Het opschrijven is vaak precies wat voorkomt dat je het er toch uitflapt.

Wie het kan overnemen, en wanneer je meer hulp haalt

Niet verplicht, en alleen als het klopt. Een naam die niet is afgesproken, is erger dan een lege regel.

Aan een naam zonder manier om die persoon te bereiken heb je om drie uur 's nachts niets, dus zet beide op één regel. Is er niemand, laat dit dan leeg en schrijf op de regel hieronder wat je in de plaats doet.

Bijvoorbeeld: in de deuropening gaan zitten, dezelfde zin nog eens zeggen, wachten. Het gaat erom dat je dit nu beslist, en deze regel komt op de kaart, of er nu een naam boven staat of niet.

Schrijf een signaal op dat je hebt afgesproken met een bevoegde dienst bij jou in de buurt, of een direct gevaar waarvoor je de hulpdiensten van de plek waar je bent nodig hebt.

Het herstel: wanneer

Het herstel hoort bij een ander moment dan het moment dat net voorbij is. Het gaat meestal beter als jij en je kind allebei weer kunnen praten dan meteen erna, en vlak voor het slapengaan is een lastig moment voor een serieus gesprek. Je kent je eigen avonden beter dan een formulier.

Zeg het zoals je het hardop zou zeggen: “na het eten, op de bank” helpt meer dan een tijdstip.

Het herstel: jouw deel

Deze helft is voor de volwassene. Het is het deel dat het vaakst wordt overgeslagen en het deel dat het meeste verschil maakt.

Je stem, het moment dat je koos, wat je zei. Eén ding noemen dat je anders zou doen, is genoeg. Je schrijft het voor jezelf op, het is geen bekentenis aan wie dan ook.

Wat je van je kind vraagt (Niet verplicht)

Een sorry die onder druk wordt afgedwongen, leert je kind dat dat ene woord het ongemak laat stoppen. Geen van deze keuzes vraagt om een sorry.

Het herstel: wat je samen de volgende keer probeert

Eén. Een lijst van vijf onthoudt niemand op het moment dat het ertoe doet.

Niet verplicht. Kan je kind zeggen hoe het vlak ervoor voelt, schrijf het dan in de woorden van je kind op en niet in de jouwe. Dit is een vroeg signaal om samen op te merken, niet het signaal dat professionele of dringende hulp nodig is.

Waar dit blad ophoudt

Bij direct gevaar neem je nu contact op met de hulpdiensten van de plek waar de persoon in gevaar is, of, als het om een kind gaat, met de instantie voor kinderbescherming van die plek. Bij een medisch noodgeval bel je het noodnummer van de plek waar de persoon is die hulp nodig heeft. Stel dat telefoontje niet uit om eerst een plan af te maken, te bewaren of af te drukken. Deze kaart is een geheugensteun voor een gewoon moeilijk moment.

Wat dit hulpmiddel niet doet
  • Dit is geen diagnose en geen therapieprogramma. Het stelt geen aandoening vast, behandelt er geen en bewijst niets.
  • Het kan een gewoon moeilijk moment niet onderscheiden van een gevaarlijk moment. Dat doe jij, en de eerste vraag op deze pagina is de plek waar je dat doet.
  • Het zegt niet wat je kind nodig heeft. Jij weet dingen over je kind die geen formulier weet, en daarom is bijna elke regel hier leeg, zodat jij hem invult.
  • Het vervangt de mensen die je helpen niet: een zorgverlener, de school, een hulpverlener. Zijn zulke momenten hevig of nieuw, worden ze erger, of gaan ze samen met mogelijke pijn, het verlies van vaardigheden die je kind al had of een verandering in hoe je kind communiceert, bespreek dat dan met een zorgverlener.
  • Het kan niet meer over een kopie waken zodra die bestaat. Een afdruk, een schermafbeelding of een regel die je in een bericht plakt, is buiten bereik van de browser en in jouw handen, en er staan de moeilijkste momenten van je kind op.
Privacy en bronnen

Alles wat je typt, wordt op dit apparaat verwerkt. Daarvan wordt niets verstuurd, en bewaren doe je alleen bewust, met een knop.

Bronnen van dit hulpmiddel

  • Autism spectrum disorder in under 19s: recommendations

    NICE. Achtergrond over steun die spanning en ontreddering vermindert. Bewijst niet dat één kaart voor elk kind werkt.

  • Challenging behaviour and learning disabilities

    NICE. Achtergrond over reageren: eerst voorkomen dat het escaleert, zodat vrijheidsbeperkende maatregelen minder vaak nodig zijn. Een richtlijn voor zorg en hulpverlening aan mensen met een verstandelijke beperking en moeilijk verstaanbaar gedrag. Vrijheidsbeperkende maatregelen gelden daar als laatste middel; uitgesloten zijn ze niet. De richtlijn leert ouders niet hoe ze een kind in bedwang houden.

  • Tips for Connecting and Communicating

    CDC. Achtergrond over je volle aandacht geven, luisteren en gevoelens benoemen. Geschreven voor ouders van peuters en kleuters. De pagina beoordeelt geen korte, kalmerende zinnen en ook deze kaart niet.

  • WHO guidelines on parenting interventions to prevent maltreatment and enhance parent-child relationships with children aged 0-17 years

    World Health Organization. Achtergrond over opvoedprogramma's die hard reageren moeten verminderen en de band tussen ouder en kind moeten versterken. De rustige reactie vooraf plannen en het herstel achteraf doen is een eigen uitwerking van dit hulpmiddel. Richtlijnen voor programma's. Ze beschrijven niet één kind, en niets ervan is een behandelplan.

  • Meta-analysis of emotion socialization interventions

    PubMed. Onderzoek dat laat zien dat programma's voor ouders kunnen verbeteren hoe ouders op de emoties van jonge kinderen reageren, en ook de emotionele vaardigheden van die kinderen. Aan de onderzoeken deden ouders mee van kinderen van 18 maanden tot 6 jaar en 11 maanden. De onderzoeken hebben deze kaart niet getest en zeggen niet of een bepaald herstel in een bepaald gezin werkte.

Geschreven voor elk land: er staat nog niets op dat specifiek is voor de plek waar je woont.

De bronnen van het boek bij hoofdstuk 14

Bij direct gevaar neem je nu contact op met de hulpdiensten van de plek waar de persoon in gevaar is, of, als het om een kind gaat, met de instantie voor kinderbescherming van die plek. Bij een medisch noodgeval bel je het noodnummer van de plek waar de persoon is die hulp nodig heeft. Stel dat telefoontje niet uit om eerst een plan af te maken, te bewaren of af te drukken. Deze kaart is een geheugensteun voor een gewoon moeilijk moment.